Make your own free website on Tripod.com

CUBA

Home
ATHENS NOW
EDITORIAL & CONTACT
H O T E L S (Pythefs favourites)
HELLAS (OTHER IONIAN ISLANDS) - (ALTRE ISOLE IONIE)
HELLAS (KERKYRA - CORFU)
HELLAS (CEFALONIA & ITACA)
(HELLAS) LESVOS
M Y K O N O S - DAY NEVER ENDS
(HELLAS) SANTORINI
(HELLAS) KARPENISSI
(HELLAS) PELOPONNISOS
LONDON
BERLIN
CUBA
(ITALY) FLORENCE
(ITALY) VENICE
COPENHAGEN
SAN MARINO
BUDAPEST
(ITALY) ROME - "Shopping"
SEYCHELLES
VIA Della SETA
Gastronomy (Taste Naples)
Chocomania
Sirakouses - INDA
P Y T H E F S (WHO IS HE?)
YOUR COMMENTS
HOTEL OFFERS (SKI)

Κουβανέζοι... ένας λαός που αντιστέκεται και που η Κούβα στηρίζεται στη δύναμή του
 
Cubans... e population that resists and Cuba depends on its force
 
foto: ZACEK ZABICKI

csea.jpg

ccubalibre.jpg

Ένα από τα δημοφιλέστερα ανέκδοτα στην Αβάνα σήμερα έχει ως εξής: ένας ενήλικος ρωτάει ένα παιδί τι θέλει να γίνει όταν μεγαλώσει. "Τουρίστας", απαντάει ο μικρός. Μόνο αν βρεθεί κανείς ως ξένος στην Κούβα μπορεί να συλλάβει την ειρωνεία. Σε μια χώρα που βρίσκεται σε δεινή οικονομική κατάσταση και οι καθημερινές δυσκολίες του πληθυσμού είναι ορατές, δεν υπάρχει τίποτε που ναμην προσφέρεται στους τουρίστες. Μπορεί να υπάρχουν ελλείψεις στα καύσιμα, αλλά οι ξένοι θα βρουν πάντα βενζίνη για τα νοικιασμένα τζιπ τους. Μπορεί να υπάρχουν διακοπές στην ηλεκτροδότηση, αλλά τα μεγάλα ξενοδοχεία στην παραλιακή λεωφόρο Μαλεκόν και το κλαμπ "Τροπικάνα" λάμπουν μέσα στη θεοσκότεινη πόλη. Μπορεί, τέλος, να μην υπάρχει επάρκεια τροφίμων, αλλά στο πρωινό του ξενοδοχείου του ο τουρίστας θα βρει εισαγόμενες μαρμελάδες από την Ισπανία ή την Πορτογαλία.

Ποιες είναι οι πρώτες εικόνες φθάνοντας στην Αβάνα; Περιμένοντας στις ουρές για τον έλεγχο διαβατηρίων στο αεροδρόμιο Χοσέ Μαρτί αισθάνεται κανείς την έντονη υγρή ζέστη που τυλίγει τα πάντα και συγχρόνως παρατηρεί τις στρατιωτικές στολές τελωνειακών και αστυνόμων. Το Χοσέ Μαρτί δεν έχει ιδιαίτερη κίνηση. Ακόμη και τον Αύγουστο, που είναι ο χειρότερος μήνας για αεροπορικά ταξίδια, οι πτήσεις καταφθάνουν και αναχωρούν στην ώρα τους. Το ταξίδι από το αεροδρόμιο ως το ξενοδοχείο με ταξί ή πούλμαν αφήνει στον ταξιδιώτη τις πρώτες εικόνες από τη δυσπραγία του νησιού: δρόμοι σχεδόν έρημοι, με ελάχιστα παλιά αυτοκίνητα, ποδηλάτες, πεζοί που πορεύονται μοιρολατρικά στις άκρες και στα πεζοδρόμια. Σπίτια ταλαιπωρημένα με φωτεινά ροζ ή κίτρινα χρώματα που ξεφτίζουν στον ήλιο - άνθρωποι καθισμένοι στα κεφαλόσκαλα, τέλος, τροπική πρασινάδα και φοίνικες.

Η ΑΒΑΝΑ είναι μια πόλη αφάνταστης ομορφιάς, που όμως καταρρέει σιγά σιγά. Η Unesco την έχει εντάξει από το 1982 στον κατάλογο με τις πόλεις που ανήκουν στην κληρονομιά της ανθρωπότητας. Η πρωτεύουσα της Κούβας (ίσως η πιο αυθεντική αποικιακή πόλη της Λατινικής Αμερικής) χωρίζεται σε τρεις μεγάλες περιοχές: στη Χαμπάνα Βιέχα, δηλαδή στην παλιά πόλη - στο Βεδάδο με τις παλαιικές επαύλεις και τους φοίνικες - τέλος, στα δυτικά, στο Μιραμάρ, το πιο μοντέρνο προάστιο, με τις πρεσβείες, το σουπερμάρκετ των διπλωματών, τα σπίτια της νομενκλατούρας και τα καλά εστιατόρια. Οι αποστάσεις είναι αρκετά μεγάλες και η συγκοινωνία (δεδομένων των ελλείψεων του πετρελαίου) ανεπαρκής. Έτσι ο μόνος τρόπος να διακινηθεί κανείς στην πόλη αλλά και να διαμορφώσει μια εικόνα της είναι νοικιάζοντας αυτοκίνητο.

 Ένας λαός "mestizo"

Σε κάθε γωνιά, γράφει στο μυθιστόρημά του ο Γκριν, στέκονταν νεαροί που του φώναζαν "Ταξί"λες και ήταν ξένος και κατά μήκος της λεωφόρου Πασέο σχεδόν κάθε 15 μέτρα τον προσέγγιζαν οι προαγωγοί, αν και χωρίς πραγματική ελπίδα: "Σε τι μπορώ να σας εξυπηρετήσω, κύριε;" "Ξέρω τα πιο ωραία κορίτσια". "Θέλετε μια όμορφη γυναίκα;"

"Ένα μάτι που σε κοιτάζει"

Εν τούτοις η επαφή με τον πληθυσμό δεν περιορίζεται σε (περισσότερο ή λιγότερο) ανήθικες προτάσεις στον δρόμο. Στην Κούβα το να κοιτάζεις θεωρείται φιλοφρόνηση, συγχρόνως όμως έχει κανείς διαρκώς το αίσθημα πως τον παρατηρούν εξεταστικά. Αυτό δεν αντανακλά υποχρεωτικά το σύνθημα ότι στην Κούβα "υπάρχει πάντα ένα μάτι που σε κοιτάζει", όσο έναν πληθυσμό φιλοπερίεργο και μια κουλτούρα όπου η διεκπεραίωση των πιο απλών ή των πιο σύνθετων υποθέσεων διέρχεται μέσα από την προσωπική επαφή. 

 Ένας περίπατος στην παλιά Αβάνα μοιραία θα περάσει από τους παράλληλους δρόμους Ομπίσμπο και Ο'Ράιλι φθάνοντας στην υποβλητική πετροκομμένη Πλάσα ντε λα Κατεντράλ. Είναι οι δρόμοι που απαθανατίζει στο μυθιστόρημά του ο Γκριν. Αλλά είναι και η περιοχή που φέρει τα ίχνη από την εικοσαετή σχεδόν παραμονή στην Αβάνα ενός άλλου μυθιστοριογράφου, του Αμερικανού Έρνεστ Χέμινγουέη: τα μπαρ "Φλορίντα" και "Μποτεγκίτα ντελ Μέντιο" όπου ο "Πάπα" έπινε τα αγαπημένα του ντακουίρι και το ξενοδοχείο "Άμπος Μούντος" όπου έζησε για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, από το 1938 και πέρα. Ο συγγραφέας της νουβέλας "Ο γέρος και η θάλασσα" δεν είναι ο μόνος που που γοητεύθηκε από το νησί της Καραϊβικής άπό όπου έχουν περάσει αρκετά διάσημα ονόματα της λογοτεχνίας, από τη 19χρονη Αναϊς Νιν ως τον Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα.

Η νυχτερινή ζωή

Παρά την οικονομική κρίση, πολλές πόλεις θα ζήλευαν την νυχτερινή ζωή στην Αβάνα. Με το σούρουπο οι κάτοικοι της πόλης μαζεύονται σιγά σιγά στις πλατείες και στα πεζοδρόμια. Οι περισσότεροι συγκεντρώνονται στο Μαλεκόν. Οι Κουβανοί συζητούν, περιμένουν στην ουρά για ένα παγωτό, χορεύουν ή παρακολουθούν μια από τις μπάντες που παίζουν στο δρόμο. Η μουσική είναι ομολογουμένως αναπόσπαστο κομάτι της ζωής στην Κούβα. Από τα σχήματα δύο ή τριών μουσικών που περιφέρονται στην Αβάνα ως τα συγκροτήματα που εμφανίζονται στα νυχτερινά κέντρα. Μια επίσκεψη στο "Παλασιο ντε λα σάλσα", στο υπόγειο του ξενοδοχείου "Ριβιέρα", είναι επιβεβλημένη. Εκεί μπορεί κανείς να παρακολουθήσει σχήματα όπως οι NG (Nueva Generacion) La Banda, που αναφέρονται συχνά και πιθανότατα είναι η καλύτερη μπάντα σάλσα στον κόσμο αυτή τη στιγμή. Οι NG La Banda δεν έχουν μόνο απίθανο ήχο και ρυθμό, αλλά συνεπαίρνουν το πολυεθνικό κοινό (Κουβανοί αλλά και ξένοι) με τέτοιο τρόπο που οι αντιδράσεις και ο χορός στο "Παλάσιο ντε λα σάλσα" να αποσπούν την προσοχή από αυτά που συμβαίνουν στη σκηνή. Ρούμπα, σάλσα, μάμπο ή τζαζ, η μουσική ζωή στην Αβάνα είναι έντονη και τα περισσότερα ξενοδοχεία (όπως το "Χαβάνα Λίμπρε" ή το "Μελία Κοϊμπα") διαθέτουν ζωντανά συγκροτήματα, ενώ οι εμφανίσεις του περίφημου Μανολίν, γνωστού και ως "Medico de la salsa", δηλαδή "γιατρού της σάλσα", αποτελούν γεγονός.

Βεραδέρο - ένα "γκέτο" για τους τουρίστες

Το Βεραδέρο είναι ένας μικρός οικισμός σε απόσταση δύο ωρών από την Αβάνα με το αυτοκίνητο. Εξελίσσεται ραγδαία σε τουριστικό θέρετρο με δικό του αεροδρόμιο και τεράστια ξενοδοχεία. Αιτία η πολλών χιλιομέτρων ακρογιαλιά του, που είναι η ωραιότερη του νησιού και μια από τις εκπληκτικότερες στον κόσμο. Η ψιλή άμμος και τα γαλαζοπράσινα αβαθή νερά (πολύ ζεστά όπως πάντα στην Κούβα) φέρνουν εδώ τουρίστες από όλα τα μέρη του κόσμου εκτός από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το Βεραδέρο απέχει περίπου 130 χιλιόμετρα από την Αβάνα και βρίσκεται επάνω στον δρόμο που περνάει από το Ματάνσας. Μια εξόρμηση στην ενδοχώρα της Κούβας συνιστάται στον ξένο ταξιδιώτη και παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον αν και χρειάζεται κανείς περισσότερο από δυο εβδομάδες. Η μετακίνηση μπορεί να γίνει με αυτοκίνητο ή παίρνοντας τις πτήσεις των εσωτερικών αερογραμμών. Στον δρόμο προς τα ανατολικά μπορεί κανείς να επισκεφθεί τον Κόλπο των Χοίρων, το Σιενφουέγκος και το Τρίνινταντ με τα έντονα σημάδια της αποικιακής αρχιτεκτονικής. Τελικός προορισμός ε΄ναι, βεβαίως η επαρχία Οριέντε και το Σαντιάγκο ντε Κούμπα με την έντονη επαναστατική παράδοση. Πέρα από τον ήλιο, τη σάλσα, τα πούρα και την αφόρητη υγρασία, η Κούβα δίνει συνέχεια στον ξένο αφορμές για να προβληματιστεί. Τα κατάλοιπα της αποικιοκρατίας, τα βλοσυρά πρόσωπα των στρατιωτών οι jineteras, οι ωραίες Κουβανές που κάνουν οτοστόπ στον δρόμο, τα δολάρια που αλλάζουν χέρια διαρκώς, οι τεράστιες επιγραφές με τη γνώριμη φυσιογνωμία του Τσε. Ο Γκράχαμ Γριν γράφει ότι "το να ζεις στην Αβάνα είναι σαν να ζεις σε ένα εργοστάσιο παραγωγής ανθρώπινου κάλλους". Παρά την ομορφιά των ανθρώπων της, η πόλη, με τη νευρωτική ατμόσφαιρα και την κατερειπωμένη φυσιογνωμία, γοητεύει αλλά και βάζει σε σκέψεις τον επισκέπτη, που κοιτώντας την έρημη θάλασσα προς το Μαϊάμι κάνει τις δικές του υποθέσεις για το μέλλον.

cwoman.jpg

One of the most popular anecdotes in Havana today has as follows: one adult asks a child what wants to become when it grows. "Tourist", answers the child. Only a foreigner in Cuba can conceive the irony. A country that faces terrible economic situation and the visible daily difficulties of the population, does not exist something that can't be offered to the tourists. There are lacks in fuels, but the foreigners will always find their petrol for rented zeeps. There are interruptions in the electricity, but the big hotels in the coastal avenue Malecon and the club "Tropicana" shine in the lightless city. It may, finally, not exist sufficiency of foods, but in hotel's breakfast a tourist can find imported jams from Spain or Portugal.

Which are the first pictures reaching Havana? Queueing up for the passport control in the Hose Marti airport one can feel the humid heat that wraps everything
and at the same time observes the military uniforms of customs and
policemen. The Hose Marti does not have particular traffic. Even in August, that is the worse month for travelling, the flights come and go on schedule. During your  trip from the airport to the hotel with taxi or coach you have your first pictures from the island: streets almost deserted, with few old cars, cyclists, pedestrians that  head fatalistically on the side of the road and to the pavements. Houses pestered with luminously rose or yellow colours that petered by the sunlight - persons seaten on the landing and finally, tropical verdure and palms.

HAVANA is a city of unimaginable beauty, that however collapses little by little. Since 1982 Unesco includes Havana in her list of the cities that belong in the heritage of humanity. The capital of Cuba (perhaps the most authentic colonial city of Latin
America) is separated in three big regions: the Habana Vieja ( the old city) -  the Vedado with the old mansions and palms  and Miramar, the modern suburb, with the embassies, the supermarket of diplomats, the houses of nomenclatura and the good restaurants. The distances are big enough and the transport  (because of lack of
oil) insufficient. Thus the only way to tour the city and get a picture of it is to rent a car.

A population "mestizo"

"In each corner", writes Green in his novel  "there were young men that were shouting "Taxi''" like he was a foreigner and along the Paseo avenue each 15 metres he was approached by pimps, hopelessly: "what  can I do for you, gentleman?" "I know the most beautiful girls ". "You want a beautiful woman?""

"An eye that observes you"

However the contact with the population is not limited in (more or less) immoral proposals in the street. In Cuba is considered as a  compliment if you observe and you let be observed. It does not give you the feeling that there is always an eye that observes you but Cubans are curious and in their culture exists the fact that from the simplest thing to the most complicated the important thing is the personal contact.

A walk in old Havana will pass inevitably from the parallel streets Obispo and O'Reily reaching the Plaza de la Catedral. They are the streets that Green mentions  in his novel. and also the region where Hemingway lived for 20 years. "Florida" and "Bodeguita del Medio" are the bars that  "Papa" was drinking his favourites daquiris and the hotel "Abos Mundos" where he lived for a long period. But he is not the only one who was bewitched by this island. Many other famous names have passed from there... like Anais Nin and Federico Carcia Lorca.

The night life

Despite the economic crisis, a lot of cities would envy  the night life of Havana. With the nightfall the residents of the city go out. Mostly they reach Malecon. They talk each other, they queue up for an ice-cream, they dance on the rhythm of the bands that play in the street. Music is an integral piece of their life.

A visit in the "Palacio de la salsa", in "Riviera Hotel" is imposed. There the NG (Nueva Generacion) La Banda, that is often reported and very probably it is the best salsa band in the world at this moment. The NG La Banda do not only have improbable sound and rythm, but they carry away the multinational public. Other famous hotel clubs with live music are the "Havana Libre" and the "Melia Cohiba". Also the famous "Tropicana" worth a visit.

Veradero - a "ghetto" for the tourists

Veradero is a small settlement in distance of two hours from Havana by car. The cause of Its rapidly development in tourist resort with its own airport and enormous
hotels is the many kilometres beach, that is the most beautiful in the island and we could say one of the most beautiful in the world.

cwoman2.jpg

Beyond the sun, the salsa, the cigars and the humidity, Cuba always puzzles the foreigner. The sulky faces of the militars (jineteras) -  the beautiful women who hitch-hiking on the roads - the dollars who exchange hands - the big portraits of Che. Graham Green writes: "living in Havana is like living in a big factory that produces human beauty". Besides the beauty of the people, the city with its neurotic atmosphere and the collapsed personality, bewitch the visitor but also puzzles him, and looking the desert sea towards Maiami anyone can make his own thinking for the future.

cmen.jpg